است بعنوان نمونه در روايتى آمده است كه : ابْصَرَ رَسُولُ اللّه رَجُلًا شَعثاً شَعْرُ رأسِهِ سَخَةً ثِيابُه سَيِّئَةً حالُهُ رسول خدا مرد ژوليده مو و لباسى را ديد فرمود : انّ الْمُتْعَةَ وَ اظْهارُ النِّعْمَةَ مِنَ الدِّيْنِ استفاده از نعمت‌هاى الهى و آشكار كردن آن از نشانه‌هاى ايمان است . در روايت ديگرى آمده است كه وقتى شخصى به امام باقر عليه السلام اعتراض مىكند و او آراستگى ظاهرى آن حضرت را زير سوال مىبرد ، حضرت در جواب از قول قرآن مىفرمايد : قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّهِ الَّتِى اخْرَجَ لِعِبادِهِ . . . . « بگو چه كسى زينت هايى را كه خدا براى بندگانش قرار داده را حرام كرده است . » با توجه به مطالب فوق رعايت آراستگى و طهارت ظاهر در هنگام حضور در مشاهد شريفه و زيارت اهل بيت عليهم السلام بسيار كار پسنديده‌اى است ، بنابراين بر هر زائرى لازم است كه قبل از ورود به آن مكانهاى مقدّس خود رابيارايد و از آلودگى پاك نمايد . طهارت باطنى اما ديدگاه و منظر دوّمى كه مىتوان در مورد آداب زيارت به بحث نشست ، داشتن طهارت باطنى است . بر شخص زائر لازم و ضرورى است كه خود را از جميع گناهان پاك كند و در درياى زلال توبه غسل نمايد . علّت اين تأكيد ، اين است كه اگر زائر بخواهد از رحمت اهل بيت عليهم السلام بهره‌مند شود و در آغوش رحمت آن بزرگواران قرار گيرد چاره‌اى ندارد جز اينكه طاهر باشد ؛ چرا كه پاك با آلوده جمع نمىشود . شما اگر تمام صفحات تاريخ زندگانى اهل بيت عليهم السلام را ورق بزنيد ، حتّى به عنوان